هیچکس نوشت ...

برمیگردم به زودی ...

{ چنین گفت های چهار حرف ٬ از ابتدا تا به امروز }

الف : همین ماه که حالا افتاده بالا را ٬ اولین من را که در دهان

غار تابید خوب می داند آن آغازها دنیا نمیدانم ساکنی بود ساخته از

ریخته های لال ٬ ما آمدیم پلکان روی بام هوش ریختیم.

و : انسان پیشامد سنگ زایی ٬ در لایه های بی شمار خاک ٬ عریان

در بی نگاهی عقل ٬ ما آمدیم پلکان روی بام هوش ریختیم.

ن : آسمان با نقطه ٬ با دایره ٬ دریاچه ی بی دانشی در باد.

ما آمدیم پلکان روی بام هوش ریختیم.

ل : ردپای رکود همچنان و برهنگی هیچ بی امان . ما آمدیم پلکان

روی بام هوش ریختیم.

با گیسوان خورشید قهوه ای ٬ با چشم های به راه ریخته ٬ تپه را وزید.

ناگهان عطر گفت در تیرگی های دره فانوس آویخت.

ای اطرافی که گهواره ی نورید ٬ دهانم را اگر می شنوید ٬ نگفت های

قطره ای است که با روزی کنار من چهره اش برکه شد و دستم را در

ادامه های خاک گرفت.

این راههای رسیده تا هر کجا ٬ جست های گمی  است که خیرگی هایش

بی رنگی مرطوب سمت ها را در آغوش دارد.

و تو که رنگین جلوه های آن کوهبان پیری . آنقدر راه باش تا عاقبت بال

شانه هایت را آسمان بکارد و آبی هر سوهای  رفت بمانی.

اوما ٬ مسیر وقت های بی ثانیه ٬ با تو قدم زدن همان پر زدن است.

اوما سوی هر سوهای من. فانوس های کوچه ی غمناک را که بگذری

سایه ات زمین گیری سرنوشتم را سیاه می پوشد.

با این همه ستاره و تیرگی پیشانی ٬ حق داری در شب های  بارانی

به دیوار ابر تکیه کنی و من هم چتر نمی دانم چه بگویم را بالای سر

خورشید بگیرم.

اوما ٬ طعم اولین حرفهای اوقات ازل ٬ همین روزها آسمان پائین می آید

و دست خاک میرسد به ماه.

اردیبهشت ـ زودتر از آن هر حجم اسباب یدا... رویایی را چید:

با تو بهار/ دیوانه ای است/ که از درخت بالا میرود /

و می رود / تا باد/ من از درخت / بالا می افتم.

خرداد ـ هم سر نوشت تازه ای را وزید:

با هر چه عشق / نام تو را می توان نوشت / با هر چه میرود/

راه تو می توان سرود / بیم از حصار نیست / که هر قفل بسته را /

با دست های روشن تو می توان گشود .

تیر ـ با دشوار رفتن اورنگ خضرایی را لب ریخته ی کلام کرد:

گل های باغ ادامه ی انگشت های تو هستند / تو در بهار های

دیگری از من آغاز می شوی / تقدیر باستانی من چیست /

مرداد ـ دیروز و خط فاصله ها را ورق زد:

حصار کاغذی اماـ / که قطعه ی جادوست / که پر منازعه ی

بی امان ارواح است ـ/هنوز با من و اوست / تو بی مضایقه

خوبی که با منی ای دوست.

...منوچهر نیستانی خیلی دیر کرده بود!!...

شهریور ـ نه به ابر ٬ نه به آب ٬ نه به این آبی آرام

بلند ٬ تنها به تو و کوچه می اندیشید:

... یک درنگ ٬ یک نگاه: روی راهی از ازل کشیده تا ابد ـ /

در میان برگ های زرد / می تپید بیاد تو هنوز / قلب پاره پاره ام.

مهر ـ کنار صدای تو خوب است ٬ تنهایی سهراب را

با شاخه ی نور بو میکرد:

زینت تاریکی نیست / پلک ها را بتکان ٬ کفش به پا کن و بیا.

آبان ـ از قصیده آهو ٬ شکل دور شاپور بنیاد را ورق زد :

از کجا آمده بودم که اشک های تو در چشمهای من بود /

و واژه های دریا را / بر برج های باد/ می نوشتم / و در

چشم های تو / گم ـ راه / می رفتم / وقتی برای شب /

روی برج / با اشک های تو / در چشم های من .

آذر ٬ با آیدای بی بامداد ٬ عطری سپید بر مخمل فکر پاشید:

میان آفتاب های همیشه / زیبایی تو / لنگری ست.../

نگاهت شکست ستمگری ست ـ / و چشمانت با من گفتند /

که فردا روز دیگری است.

دی ٬ انگشت روی خاک ریخت و پری اتفاق ٬ فروغ وقت

را از اعماق آبها صدا کرد:

ای شب از رویای تو رنگین شده / سینه از عطر توام سنگین شده /

ای تپشهای تن سوزان من / آتشی در سایه مژگان من.

بهمن ٬ دانش عاشقانه ی سیب و حمید مصدق را برای

من و اوما سطر شد :

تو رفتی و هنوز / خش خش گام تو آرام آرام می دهد آزارم /

سیب نداشت .

اسفند ٬ گل یخ در قلب نصرت رحمانی کاشت:

اوما فروردین شادمانگی هام ٬ مجال اول سال . تولدت با

هر کجا باشی ٬ با تو باشی و حتی نباشم من ٬ همیشه مبارک باد.

یک هفته هم نشد که باران با تمام نمی خواست ببارم هایش باز

در ایستگاه رعد باد و ابر لبخند زد. ولی تو کنار چند روزهای بعد با

سیلی های ( خیال می کنی دیگران نمی فهمند ؟) حتم هایم را تا

اگر های بی تکلیف بردی . آهای اشتباه را فکر کردی : دیگر میوه ها ی

درخت داستانم در باغ اعتمادت کال تردید شده اند ! من ترک برداشتم

و دنیا روی سرم به زمین خورد... من که بی او عمر می میرم... نکند

این بار با برود این یک ذره دوری هم تعبیر هزار کنعان بی دیدار شود

اما آمد و آبهای رفته و معذرت خواهی ام نیز آسیاب سینه ات را تکان نداد.

ای بود ای باش ای درخت با آن همه مخاطب نیلوفران انبوه! این بار که

با برگشتن برگشتی بر میگردم و جز تو به هیچ می خواهم دیگری ایمان

نخواهم آورد . حتی با آن دو ساقی اشراق نشین وصل.

اوماـ گمانه های آبی دریا  یک روز مزد قطره بودنم را از دریا می گیرم.

گفته های مرداد با آبان رفته ای است که ۷ دی ماه ۱۳۸۰ از دهان اتفاق

در اتاقم افتاد. اینجا رودها و جاری ها ٬ درخت ها و عطر ها ٬ آن قدر 

زمزمه هایم را می چینند که سمت هیچ ایمانی فکرم نمی وزد.

حالا که حس باید بگویم های من از دست های دی ماه و شاعرش

رد می شود . بگذار هوشم را چند  سطری دور این زمین و کمربندش

بچرخم تا تو دست تکان دادن احوالم را کبوتر باشی . بعد از آن هفت سال

و هفت ماه بعد از آن شکل تلخ رفت ٬ پری های دل به آب داده ی بالدار آمدند

و تاج آبی باران را روی سرم پاشیدند و مثل  آن از دست هایم با انبوه دیگر

به خاک فکر نکن رد شدند.

    .....................

   سپیدی و من...

   ....................

بین مسیرهای  بی ساعتی و کجا بروم های بسیار آن قدر گم٬ راه رفتم تا

خوش تر از ماهی با شبانه های گیسو در بی زمان های شراب قدم هایم را تابید

بعد ها که کلامش اتاقم شد فهمیدم پنجره همه ی آفاق ختم جغرافیای

واژه هاست. همان قرن هشتمی ماه که لبش را مرغان ازل را ذکر می ریزند.

..........

: دف خوانی و رقص در سایه ی طوبای  هزار نام ٬ حالی رهاتر از آفتاب دارد.

............

اوما زمینی ناز ! دستهایم را به دنیای ساده ی شاعری دادم که تو را ٬ مرا ٬

با خیلی دوستمان دارد تا همین فردا کنار تولدش جشن می گیرد.

اوما اینجا که من خوابم و دریا ٬ گریه ای بر درگاه چشمی نیست.

اینجا همه چیز آبی

اینجا همه عاشق

اینجا همیشه باران می بارد.

حالا تو مانده ای و دره هایی که به پاهایت پیچیده اند.

حالا من مانده ام و بلندای تلخ قله ای که حسرتی سرد در گامهایم ریخت.

بگذار در ابتدای همین چه باید بنویسم ها تکلیف اعتراف هایم را با چراهای

ایستاده در کنار تیرک تاریک این روزها روشن کنم. من ساده آمده ٬ از اول

همان سمت هایی که نمی آمدی و بعدها آمدی با آنقدر تو ای پری کجایی؟!

حنجره ام را عریان کردم که سکوت هم زبانش به مه وستاره درد من می دانند

وا شد. بر من چه گذشت و افق های حرف مکث کودکی عاشق را برایت فاش

کردند اما تو تا هنوز  به ای کاش پرنده ای فکر میکنی که من هنوز احترام

هجرتش را هر سال در آستانه ی آبان های بی آشیان پر خواهم زد.

اوما ای ماه ای نجوم ازلی! دو ضلعی هم که باشیم همیشه

فکر خط سومی ٬ ما را مثلث حرف خواهد کرد. 

اوما شکل افتادن آدم با سیب در کمتر بگویم های من حوای بی رحمانه

زیبا ٬ در این شب های بی پرتاب صبح ٬ من و ماه باران دوستت دارم را باور کن

اوما با سی بار و بیست وهفت بار که ما باشیم ٬ تخمیر و هوا و نور

صد بار دیگر که ازل را تا زایش ترانه ای ببرند باز صبحی چون تو را آسمان

به خواب هم نخواهد دید . این را کوهبان بی ستاره ای در دره ی رنگ ها

به من گفت . حوالی ترک خورده و ابرها و حرف های این نوشت

هم فهمیده اند با هیچ و ریشه های تشنه ام آن قدر ماندم که

 نیامده ها هم آمدند و حال مرا به تماشا گریستند.

اوما زیبای هر روز های ماه سپید سبز دانش بهار ٬ سطرهای وقت های

قشنگ٬ روزهای نارنجی تابستان ـ بی تو بودن از هر طرف هم که بیاید

بوی با تو بودن می دهد.

  خوب تنگی وقت و فکرهای کمی به جز تو هم دارند قاطی این متن ها

می شوند. فقط: همین روزها اولین باران که سلام کرد از آن طرف خطهای

شفاهی یادم را صدا بزن تا قصه ی من و تو و خدا و ... را برایت تعریف

کنم. زیاد عرضی نیست  حال ما خوب است اما تو باور مکن.

ناگهان اتفاق از دهان طوفان پرت شد و صخره ای پهلویم را عبور داد.

آرام آرام اعماق دریا را به گل نشستم . بعدها گروهی کاوش را زیر آب

نفس کشیدند و مرا به ماسه های ساحل تعارف کردند دیدند این کشتی

که من باشم هزار تخته کم دارد . با راه قدم ها را جمع کردند و رفتند

هفته ها از هفت روز و ماه ها از سی روز گذشت٬ تنهایی ام را حتی

نسیم بی سلامی هم رد نشد  اوما  ـ اتفاق آبی حالا دیگر دور ٬

تخته هایم را پس بده می خواهم دوباره غرق شوم.

کمی ایستاده در چند قدمی انگار همین دیروز بود و کمی کنار

امروز و این خط به خط ها که دارند مرا با سرعت هر چه باداباد

روایت میکنند. با سه شنبه های قد کشیده تا عصر٬ با حرفهایی که

این روزها بد جوری طوق شوق را برگردنم انداخته اند.

اوما ٬ دن سحرانگیز آرام سوسوی فارهای دریا در این امروز های

پیر تر از دیروز ٬ هر روز با هر کجای این دنیا باشم جوانی های

مصر و آفتاب را در چشم هایت خیره می شوم.

اوما ی شب و من و صدا باور کن در این حوالی فکر یک چتر

و دو نفر روزهایم را سخت بارانی کرده است.

آن شبهای تا صبح می داند و اشک وقت های من که با چه احساسی

این سطرها را نفس کشیده ام.

تمام این اتفاق های رو به نثر به شکل ماه (( اوما )) و پرنده اش که فهمید

خاک جای تلخی ست

گلیم را روی پیشانی دنیا پهن کردی و من هم چای تازه دم حرف را

از پشت دیوار نیمه تمام صبح آوردم.

آدم های بزرگ تر هم بودند. من روبه روی تو او رو به روی او یکی او

بگو یکی تو یکی من بگو یکی او دو تا او +یکی تو مساوی شد با یکی

من. بعد ها که من رفتم درخت و شما سه نفر ماندید آن دو چه گفتند

و تو چه شنیدی این را باید از فاصله های نزدیک به دور پرسید.

بعد ها که اتاقم ابری شد. عشق دقیقه باران حدسم کرد.

شب و تب و نکند بگوید ! نه!؟ یکراست آمدند و کنارم را پر از باید

تو باشی کردند.

چه روزان سرنوشت به دوشی. میخواستم داستان تو را به مقصد برسانم

که دردهای خودم دست هزار و دومین شب را گرفت.

اوما هر قدر خواستی دنیا را سرعت بگیر اما من صبح و سلام آن

درخت و ما هیچ وقت یادم نمی رود.

ثانیه های آخر پنج ساله شد...

سیگار.... صدای شجریان..

اینا از کجا پیداشون شده ... چرا دست از سرم بر نمی دارن ...اصلا چه ربطی داره...

اون یه چیز دیگه بد شگون ... هر چی که بوده ... حالا اهمیتش چیه ... همه چیز

درست شده همین یک کارم مونده که اونو یادم بیاد ؟ چرا گریه ام نمی یاد؟

...........................

او بی دلیل کنار باغچه ایستاده بود اما من طور دیگری می دیدم. خنده ام گرفت

شاید او هم می خواست لب باغچه کارش را بکند و من مزاحم بودم یکمرتبه هر دو بی آن

که بخواهیم به هم نگاه کردیم. دختر لبخند مرا که دید بی آن که بخواهد او هم

لبخند زد . شاید او به خاطر آن که من آن طوری به خورم می پیچیدم لبخند زده بود

شاید از بی تابی خودش خنده اش گرفته بود... گفت:

چرا بیرون نمی آید؟

زدم به در ممکن بود دختر کار دست خودش بدهد مثل خود من در مستراح باز شد

و پیر مرد سرفه کنان آمد بیرون...

صدای دمپایی هایش می آمد که این طرف و آن طرف می رفت

جوراب پایش نبود صدای دمپایی و پاهایش مرا به هوس می انداخت

حالم به هم میخورد از این کارهایش می دانست چه دوست دارم دلم

می خواست با چاقو دمپایی های ابری اش را تکه تکه کنم و از هر تکه یک

لوزی در بیاورم.

صدای پایش...

ماه از نخل گذشته بود و کلاغ نبود. خودش را جلو کشید و آن پایین باز

مرد را دید که دو زانو نشسته بود روی چمن تکه به نخل داده بود  و

سیگار میکشید. نخل باریک دود آرام بالا می رفت و می رفت به شاخه ها

می خورد و می شکست. زن از خانه سوخته بیرون آمد و پاورچین پاورچین

آمد پشت سر مرد و سیگار را از دستش گرفت . مرد برگشت در . در

آغوش همدیگر رفتند توی دایره . زن چیزی از روی میز برداشت دستش

روشن شد و روی میز چرخید. یک شعله شد دو تا و سپس سه تا و دست

زن که خاموش شد جیرجیرک ها خواندند. مرد گیسوی زن را پریشان کرد.

زن خندید.

زانویش شل شد و پس نشست . بوی گل های وحشی را که میان مرد و زن

خش و خش مچاله میشدند شنید پیشانی اش را گذاشت لب مهتابی .

چیزی زبانش را می آزرد. دست برد سمت دهانش . یک تار موی زن روی

زبانش بود.

زیر کتری را روشن می کنم پنجره ی آشپزخانه هنوز باز است

توی جا پاها راه می روم به سختی جای پای همسایه... بچه ها

جا پاها تمام می شود کفشم را در می آورم زیر درخت ها می استم

همه خوابند یکی یکی .. لباسم ...راه می روم روی شانه هایم می ریزند

می آیم زیر چراغ پور نور روی دیوار می افتم  تماشا می کنم  دست هایم را باز میکنم

کنار درخت ها به آنها تنه می زنم می بارند روی سر.. دست.. سرد و خنک می بارند

 روی پله ها می نشینم پاهایم را دراز می کنم برف روی پاهایم می بارد.

نگهبان شب سوت می کشد صدای پاهایش را می شنوم  روی پله ها

دراز می کشم تا روی صورتم ببارد. تا مرا می بیند... سلام میکند

شما این وقت شب... صبح... 

مستراح به نظر من بهترین اسم است برای مستراح

چون مستراح جایی است مثل رختخواب  که آدم استراحت میکند .

با این که بد جوری به خودم فشار می آوردم اما باز قصد نداشتم برم

مستراح نمیدانم چرا می خواستم  بروم و این حرفها را میزدم شاید به خاطر خنده اش

بود میخواستم باز هم بخندد . و موضوع شاش بند شدن و این حرفها

نمی دانم برای چه بود شاید یک چیزی بود مثل دمپایی های ابری ...

هوای ابری...

چیز ملموسی نیست این پست یه اوهام است

نگاه کن پایه ها میلرزد از حضور من و تو..

نزدیک است...

مقروض هستم ...

ثبت شدم به شماره ۷۶۸...!

به دور از هر مرده باد و زنده بادی باید گفت که ثبت شدم به شماره ۷۶۸

بازیگر نیستم... ولی هستم...

چیزی نیست همیشه همین بوده...

به اسرار دوستان ابراز هویت میکنم

وحید هستم با نام مستعار هیچکس نویسنده وبلاگ ثانیه های آخر...

این یک فصل جدید از اوهام مخیله من است

برمیگردم به ثانیه ها ولی متفاوت...

ایستاده ام...

در ثانیه های آخر چه تاوان سختی پس دادم...

چیزی نیست همیشه همین بوده...!

من چند تا دوست دارم؟ کسی هست؟

 برای یه کار جدید به دوستای خوب احتیاج دارم!

دوست من ...مریمی! نردبان چه ارتفاع حقیری دارد!..

من وحید نیکوکار (هیچکس) نویسنده این وبلاگ برای همیشه

به تعطیلات میرود

                             خداحافظ

                           باطل شد...

سلام

هیچکس نوشت

هیس...! زهر صدایت هیبت سکوت را مسموم میکند!...

دليل اين همه ناسزا به من چيست؟؟؟

نميدانم ، چرا؟ چرا؟ تعدادي از بازديد كنندگان در نظر ها لطف كردن و به اينجانب فحاشي كردند

دليل ، نميدانم!...

قدري تفكر كنيد ... هيچكس نوشت